Ans Koelemeij
2 weken geledenMijn racefiets had al anderhalf jaar lang geen asfalt gezien. Ook geen straatstenen. Mijn rug was de schuldige. Pijn betekende: niet sporten, conditieverlies, een rug die letterlijk z'n rug recht hield… Ruim een jaar geleden werd het tijd om Joost Segers in te schakelen. Joost luisterde intensief, zat af en toe zwaar in gedachten, deed ongelooflijk zijn best… en ik bleef zeiken over pijn. Geen pijn zou betekenen: weer sporten, conditie opbouwen… Daarvoor zou mijn rug wel buigen. Dacht ik. Joost werkte hard. Gaf niet op. En ik bleef Joost trouw. Na zo'n dertig behandelingen kon ik ineens mijn rechterbeen weer over het zadel slingeren. En mijn BMC kon dus de weg weer op. Met míjn voeten op de pedalen. 40 km lang. Een ouden-van-dagen rondje. Dat wel. Langs de Moezel. Maar de pijn bleef! Joost had twee anti-pijn tips voor me. Ze pasten niet bij mij. Niet bij mijn persoonlijkheid. Ik wees de tips af. En Joost? Hij bleef me gewoon behandelen en liet me in mijn waarde. Daar heb ik nog steeds respect voor. Een grote schuldige aan mijn pijn is stress. Joost deed z'n werk met z'n handen en... met z'n stem. Hij vertelt leuk met een rustgevende stem. Bij mij werkt dat! Inmiddels zijn de ergste pijnscheuten in m'n rug weg. De zeurende pijn nog niet. En de stijfheid in m'n onderrug komt en gaat. Nog zelden zak ik er zomaar doorheen. Joost stimuleert me om vol te houden met oefeningen. Trainen! Opbouwen! Het gaat traag bij mij, maar ik maak vorderingen. Joost heeft geduld met me. En ik geloof in Joost. Ik heb een diep respect voor hem. Voor hem als fysiotherapeut en voor hem als mens. Vijf sterren bij een Google-review? Onzin. Joost is voor mij veel meer waard. ---- Augustus 2025 Fibromyalgie. Je zult het maar hebben. Zestien jaar lang pijn hier, pijn daar. Te pas en te onpas. Een paar maal per dag. Huisartsen, neurologen, internisten, reumatologen... Ze praatten elkaar allemaal na: 'Het is een geval van HP. We kunnen je niet helpen. Helaas Pindakaas! Leer er maar mee leven. Zestien jaar lang! Ik geloofde niet meer in sprookjes: En ik leefde nog lang en (gelukkig) pijnloos. Sprookjes!!! En toen belde ik Joost Segers i.v.m. lage rugpijn. Hij luisterde goed, was rustgevend en eerlijk. Hij kneedde en verdraaide mijn rugspieren. Hij deed gewoon zijn werk. Ik weet niet hóe hij het flikte, maar ik ben inmiddels al twee maanden lang fibromyalgie-vrij. In sprookjes geloof ik nog steeds niet. Maar om Roodkapje vrij te citeren: Joost, wat heb je een grootse handen! Ik ben zo blij met Joost.