Liesbeth borst van der
een maand geleden26 juni was het dan zover, de verhuizing werd een feit. Na 52 jaar ging ik de Bruinvisstraat verlaten om opnieuw te beginnen in een mooi appartement op Spitskade. 8.00 uur kwamen de verhuizers van Verhuiskanonnen wat moesten ze het toch afzien met 37 graden sjouwen met 50 dozen en zware meubels. Wat had ik toch medelijden met ze. Maar ze bleven vrolijk, ik had ontzettend veel respect voor ze. Geweldig om te zien hoe deze jongens van Verhuiskanonnen te werk gingen, alles verliep ondanks de hitte in harmonie. Helaas kon de kast waar ik zoveel emotionele waarde aan hechtte van ons Jony niet mee, alles hebben ze geprobeerd om de kast naar de 4e verdieping te krijgen maar helaas was deze te groot. Met groot verdriet nam ik afscheid van de kast. Afgelopen vrijdag ging de bel, Patrick van Verhuiskanonnen stond aan de deur, ik dacht hij komt de overige verhuisdozen ophalen. Maarniets was minder waar, hij zei ik heb een verrassing voor je kom maar eens kijken. Ik scrolde met mijn rolstoel naar de deur en mijn mond viel open van verbazing. Wat stond daar ? Mijn kast van ons Jony dat kon toch niet waar zijn Daar had ik toch met pijn in mijn hart afstand van gedaan. Maar echt het is niet te geloven dat zie je alleen op tv. Patrick, de jongens en de timmerman hebben met man en macht aan de kast gewerkt om hem toch hier binnen te krijgen. Helemaal belangeloos hebben ze aan mijn kast gewerkt zodat hij toch een plaatsje kreeg in mijn huis. Lieve lieve mensen van Verhuiskanonnen ontzettend bedankt voor dit prachtige gebaar ik zal jullie nooit vergeten. Liefs Liesbeth van der Borst